Dąb błotny Quercus palustris

Dąb błotny Quercus palustris

grupa: Drzewa
podgrupa roślin: liściaste, parkowe, znoszące zacienienie, ozdobne owoce , ozdobne liście
Charakterystyka rośliny
  • wysokość: do 20m
  • dekoracyjność: owoce, ulistnienie
  • trwałość liści: sezonowe
  • gleba: małe wymagania glebowe
  • odczyn gleby: lekko zasadowa, obojętna
  • stanowisko: słońce
  • zastosowanie: duże ogrody, małe ogrody, ogrody wiejskie, parki

Dąb błotny (Quercus palustris) należy do rodziny bukowatych (Fagaceae). W środowisku naturalnym występuje w Ameryce Północnej. W Polsce spotyka się go w ogrodach i w parkach. To średniej wielkości drzewo o smukłej koronie, osiągające do 20m wysokości.

Kora jest szara, z dość gładkimi bruzdami. Liście są głęboko powcinane. Jesienią przebarwiają się na czerwono. Drobne żołędzie mają półkolisty kształt i osadzone są na krótkich szypułkach. Roślina rośnie szybko - po 10 latach może osiągnąć 4-5m wysokości.

Dąb błotny, wymagania i uprawa:

Drzewo najlepiej uprawiać w miejscach słonecznych, ciepłych, osłoniętych od wiatru. Znosi jednak zacienienie. Toleruje różne typy gleb, poza jałowymi i suchymi. Dobrze rośnie nawet na podłożu podmokłym, okresowo zalewanym. Jest odporny na mróz.

W młodym wieku można go jeszcze przesadzać (ukorzenia się płytko). Sadzenie wykonuje się jesienią lub wiosną. W pierwszych latach uprawy wymaga podlewania (zwłaszcza okazy uprawiane na suchym podłożu). Warto dokarmiać go nawozami organicznymi. Pozytywnie reaguje na ściółkowanie gleby.

Zastosowanie dębu błotnego:

Dąb błotny to oryginalna dekoracja, warto wprowadzenia w ogrodach i parkach. Jest szczególnie atrakcyjna jesienią, gdy liście stają się czerwone. Drzewo można sadzić pojedynczo lub grupowo (szpalery, aleje, żywopłoty). Nie nadaje się do tworzenia ścian przeciw silnym wiatrom, gdyż może wtedy wywracać się. Warto natomiast go wykorzystywać do zagospodarowania terenów podmokłych.

Zdjęcie: wikimedia.org, CC BY-SA 3.0