Dąb burgundzki Quercus cerris

Dąb burgundzki Quercus cerris

grupa: Drzewa
podgrupa roślin: liściaste, parkowe, znoszące zacienienie, ozdobne owoce , ozdobne liście
Charakterystyka rośliny
  • wysokość: 30-35m
  • dekoracyjność: owoce, ulistnienie
  • trwałość liści: sezonowe
  • korona: kulista, owalna
  • gleba: małe wymagania glebowe
  • odczyn gleby: lekko kwaśna, obojętna
  • stanowisko: słońce
  • zastosowanie: ogrody wiejskie, parki

Dąb burgundzki (Quercus cerris) należy do rodziny bukowatych (Fagaceae). W środowisku naturalnym występuje w Europie i Azji Mniejszej. W Polsce czasem jest spotykany w ogrodach oraz parkach. To drzewo o owalnej lub kulistej koronie, osiągające do 35m wysokości.

Posiada ciemnoszarą, głęboko bruzdowaną korę, czasem odpadającą. Liście są skórzaste, podłużne, z charakterystycznymi klapami i wcięciami. Żołędzie są charakterystyczne - mają owalny kształt i otoczone są miseczkami z włoskowatymi łuskami. Drzewo rośnie dość szybko.

Dąb burgundzki - wymagania i uprawa:

Dąb burgundzki najlepiej sadzić w miejscu słonecznym - wtedy posada atrakcyjny pokrój (regularną koronę) i jest dobrze wybarwiony. Znosi także zacienienie. Jest tolerancyjny względem gleby - należy unikać jedynie podłoży podmokłych.

Roślina jest wystarczająco mrozoodporna. W chłodniejszych regionach Polski zaleca się ją uprawiać w miejscach osłoniętych. Sadzonki przenosi się do gruntu jesienią lub wiosną. Ważnym zabiegiem w czasie sezonu jest podlewanie oraz nawożenie (najlepiej nawozami organicznymi).

Zastosowanie dębu burgundzkiego:

Dąb warto wykorzystać do tworzenia alei lub ścian przeciw wiatrom. Sprawdza się w ogrodach różnego typu - w tym z założeniach w stylu śródziemnomorskim.


Zdjęcie: Javier martin, Public Domain, wikimedia.org