Dziurawiec zwyczajny

Dziurawiec zwyczajny Hypericum perforatum

grupa: Zioła
podgrupa roślin: lecznicze
Charakterystyka rośliny
  • pokrój: rozłożysty, wzniesiony
  • wysokość: do 100cm
  • kolor kwiatów: żółte
  • kwiatostan: baldach
  • okres kwitnienia: IX, VIII
  • trwałość liści: sezonowe
  • przydatność do spożycia: kwiaty, liście
  • gleba: bogata w azot, bogata w wapń, lekka
  • stanowisko: półcień, słońce
  • zastosowanie: roślina lecznicza

Dziurawiec to wieloletnia roślina zielarska należąca do rodziny dziurawcowatych (Hypericaceae). Osiąga do 1m wysokości i tworzy wzniesione, rozgałęzione łodygi. Liście rosną naprzeciwlegle, są eliptyczne lub równowąskie.

Kwiaty są żółte, zebrane w baldachogrona. Dziurawiec kwitnie od sierpnia do września. Owocem jest wielonasienna torebka, zawierająca czarne nasiona. Bylina jest często spotykana w warunkach naturalnych w Polsce. Porasta głównie zarośla, łąki i polany.

Dziurawiec jest dosyć łatwy w uprawie i nie ma dużych wymagań klimatyczno-glebowych. Dobrze rośnie na zarówno lekkich jak i średnio zwięzłych, przepuszczalnych glebach o odczynie lekko kwaśnym. Dobrze reaguje na stosunkowo intensywne nawożenie mineralne.

Nasiona dziurawca wysiewa się jesienią (w październiku). Wiosną należy przeprowadzić pielenie. Dziurawiec warto również siać w ogrodzie, gdyż oprócz walorów leczniczych, dzięki ładnym, żółtym kwiatom, nada warzywnikowi lub nawet rabatkom interesującego wyglądu.

Ziele dziurawca (na suszenie) zbiera się dwukrotnie w ciągu roku: od połowy czerwca do połowy lipca oraz pod koniec sierpnia. Można je suszyć w warunkach naturalnych osłaniając przed promieniami słonecznymi. Napary z dziurawca są przydatne w dolegliwościach żołądkowych i na bezsenność.

Roślina działa moczopędnie, co ułatwia wydalanie szkodliwych produktów przemiany materii. Oprócz tego jest to dobry naturalny środek na stres. Lecznicze działanie dziurawca jest znane od starożytności. Z ziela dziurawca można produkować również nalewki.

Na polach dziurawiec jest niepożądanym chwastem, gdyż obniża jakość siana. Dawniej wierzono, że można produkować z niego talizmany chroniące przed czarami i złem.