bylica piołun

Bylica piołun Artemisia absinthium

grupa: Zioła
podgrupa roślin: lecznicze
Charakterystyka rośliny
  • pokrój: kępy, wzniesiony
  • wysokość: do 1m
  • kolor kwiatów: żółte
  • okres kwitnienia: VII, VIII
  • zapach: kwiaty, liście
  • trwałość liści: sezonowe
  • przydatność do spożycia: kwiaty, liście
  • gleba: lekka
  • wilgotność: gleba sucha
  • stanowisko: słońce
  • zastosowanie: roślina lecznicza

Bylica piołun to wieloletnia roślina należąca do rodziny astrowatych (Asteraceae). Łodygi mają pokrój wzniesiony, rozgałęziony (czasem tworzą kępy) i dorastają do 100cm wysokości. Liście są zróżnicowane: odziomkowe i dolne są podwójnie lub potrójnie pierzastosieczne, zaś górne pojedynczo lub podwójnie pierzastosieczne.

Piołun wytwarza drobne, niepozorne kwiaty rurkowe o barwie żółtej, zebrane w koszyczki. Kwitnie od lipca do sierpnia. Owocem jest niełupka. Bylina występuje w warunkach naturalnych w Polsce, jest pospolitym chwastem na polach i ogrodach. Można ją również spotkać nieużytkach, polanach i skarpach.

Bylica piołun jest rzadko uprawiana w ogródkach. Zazwyczaj na potrzeby własne ziele jest zbierane ze stanowisk naturalnych. Roślina preferuje miejsca słoneczne, otwarte, nieosłonięte od wiatru. Dobrze rośnie na lekkich suchych glebach (nie ma jednak dużych wymagań względem podłoża) i jest mrozoodporna. Nasiona wysiewa się jesienią w rozsadniku w rzędy co 20cm. Do podstawowych zabiegów pielęgnacyjnych należy ochrona przed chwastami.

Roślina ma specyficzny, mocny aromat i gorzki smak. Ziele zbiera się latem - w chwili, gdy na roślinie zaczynają pojawiać się pierwsze pąki kwiatostanowe. Można je suszyć w warunkach naturalnych. Piołun pobudza wydzielanie soku żołądkowego, poprawia trawienie i działa rozkurczowo. Jako przyprawa jest używana do nadawania ostrego, gorzkawego smaku sosom i potrawom z mięs.

Bylica piołun służy również do produkcji likierów i wódek, np.: wermut i absynt. W niektórych krajach herbatki z piołunu pije się jak u nas miętę.